In de tussentijd..
In mijn eerste blog van 22 januari benoemde ik een aantal zaken waar ik in dit blog over wil gaan schrijven:
-jullie meenemen in wat ik zo met mijn moeder meemaak
-jullie meenemen in wat ik zo met mijn moeder meemaak
- een beetje een beeld schetsen van de moeder waar ik zo verschrikkelijk trots op ben en van hou. Iedereen wordt gevormd door de dingen die we in ons leven meemaken dus daar wil ik wat over vertellen.
- vertellen over waar ik al mantel zorgend tegenaan loop in regelingen, zorg, contacten met de zorgverleners, verzekering etc
- ga ik op zoektocht naar wat er nu eigenlijk geregeld is voor mantelzorgers, mantelzorgen is een term die de overheid vaak en graag bezigt maar hoe worden wij daarin geholpen
- hoe combineer je mantelzorg met je werk, studie en hou je er ook nog een beetje een sociaal leven op na
-ik wil vooral mijn moeder kwaliteit van leven geven en doe dus graag leuke dingen met haar, die activiteiten wijzigen mee met de fases die mijn moeder doormaakt
- hoe ik omga met het verdriet om de ziekte van mijn moeder
- en dan bedenk ik later vast nog meer...
En toen nam de tijd het over. Mijn moeder ging steeds vaker vallen, liep verward over de gangen van het verpleeghuis bij nacht en ontij, was angstig, ging steeds slechter lopen.
Op 14 februari viel ze dusdanig dat ze met een ambulance naar het ziekenhuis werd gebracht. De angst was dat ze haar rechterarm gebroken had.
In pyjama zonder verdere kleren of jas, op haar slofjes zo de ambu in. Ik werd wakker gebeld met die mededeling, er was ook niemand van het verpleeghuis mee. Dus in grote haast ben ik naar het ziekenhuis gevlogen en ben daar bij mijn moeder gaan zitten. Kantoor gebeld om te vertellen waar ik was en wachten op uitslagen. Dat duurde lang. Bij aankomst op de EHBO vertelden de 5 verpleegkundigen achter de balie waar mijn moeder lag, het gordijntje hadden ze dichtgeschoven, waarschijnlijk vooral voor hun eigen rust. Mijn moeder lag erachter half uit bed, want heel erg in de war van de andere omgeving wilde ze uit bed en naar huis...Er was een foto van haar arm gemaakt, niet gecheckt op een TIA dat hadden ze in 2015 ook niet gedaan.
Gelukkig bleek de arm niet gebroken, of er spieren beschadigt waren werd niet uitgezocht. Mijn moeders arm was waarschijnlijk even uit en in de kom geschoten van de val. Die arm kan mijn moeder nu nog maar heel beperkt gebruiken.
Toen kwam het volgende, hoe mijn moeder terug vervoeren naar het verpleeghuis. Er was geen nood meer dus geen ambulance. Ik kon een taxi bestellen of mijn moeder zelf meenemen in de auto.
Het was steenkoud die dag en mijn moeder was dus niet gekleed, de verpleegster wilde gelukkig wel helpen met het in de auto krijgen van mijn moeder en ik mocht een dekentje meenemen. Ach de meeste verpleegkundigen willen heus wel helpen, het is het systeem, tijd en geld wat het allemaal zo onmenselijk maakt.
Onderweg belde ik handsfree het verpleeghuis waar mijn moeder woont of de verpleegster met de (transfer) rolstoel van mijn moeder die ik zelf gekocht heb, naar de voordeur wilde komen.
Ze stond 5 meter van de auto op de rolstoelbaan omhoog naar het verpleeghuis te wachten op me. Ik vroeg haar om dichter bij de auto te komen omdat mijn moeder daar echt niet naartoe kon lopen, dat deed ze. Ze parkeerde zich achter de rolstoel en bleef daar veilig staan wachten. Ik moest ondertussen bedenken hoe ik mijn moeder uit de auto met hoge instap ging krijgen met links een volledige schouder prothese, rechts een schouder die net uit de kom was geweest en een gebroken rechterpols die nooit goed geheeld was.. dus heb ik mijn armen maar om mijn toen nog best zware moeder heen geslagen en mijn rug als hefboom gebruikt.
Daarna heb ik twee weken krom gelopen van de rugpijn en ik heb nog steeds fysio om van de pijn in mijn rug en heupen af te komen.
Inmiddels hadden we besloten dat het voor mijn moeder tijd was geworden om naar de psycho geriatrische afdeling te verhuizen. Er was een kamer vrijgekomen en daar hebben we dankbaar gebruik van gemaakt. Op 26 februari hebben we mijn moeder één etage omhoog verhuisd naar haar nieuwe overigens prachtige kamer op de gesloten afdeling. Waar ze samen met 5 andere patiënten de gezamenlijke huiskamer deelt. Ze beschikt over een mooie ruime en lichte kamer met eigen badkamer en wc. De verhuizing was spannend, we hebben alle meubels behalve haar bed zelf verplaatst. De laatste werd door een professioneel bedrijf verplaatst. Mijn moeder had door dat er iets verandert was, wat precies kon ze niet duiden maar de eerste twee weken was ze erg onrustig en ontheemd.
Nu gaat het beter, tenminste wat het wennen aangaat dat is gelukt maar mijn moeder gaat erg achteruit.
Je loopt tegen de gekste dingen aan, zo kon mijn moeder bij het ontbijt en lunch voorheen gewoon zelf kiezen wat ze op haar boterham wilde en welke boterhammen ze wilde. Beneden in het restaurant is er van alles, paté, 3 soorten kaas, brie, eiersalade, zalmsalade, tonijnsalade voor op brood, runderrookvlees, kipfilet noem maar op. Boven zag ik ineens boterhamworst op een krentenboterham en palingworst en fricandel. Vette goedkope vleeswaren, rare combinaties en frituurzaken die mijn moeder nog nooit vrijwillig gegeten heeft. En daar moet je dan weer heel veel energie in steken om duidelijk te maken dat je dat niet accepteert. Mijn moeder is namelijk tussen februari en april 10 kilo afgevallen en dat is voor oude mensen helemaal niet gezond. Dan verdwijnt vooral het spierweefsel. Met als gevolg dat ze nu helemaal niet meer kan lopen en heel slecht kan staan.
Ik heb er eerst wat van gezegd tegen degene die haar zo'n rare krentenboterham met boterhamworst had voorgezet, vervolgens tegen wie er aan verpleging op de afdeling rondliep, toen een mail gestuurd aan de eerst verantwoordelijk verpleegster met een lijst van de zaken waarvan ik wilde dat ze die afwisselend aan mijn moeder zouden aanbieden als ontbijt en lunch. Zij zou het in het boek zetten. Vervolgens zag ik dat men vrolijk hetzelfde bleef neerzetten, vet, goedkoop, rare combinaties en dingen die mijn moeder gewoon niet lust. Toen heb ik de dame die doordeweeks het ontbijt maakt aangesproken, die begon een discussie waarop we samen in het boek gekeken hebben waarin de instructies van de eerst verantwoordelijk verpleegkundige stonden ( mijn instructies waren er in summiere vorm opgenomen).
Toen dacht ik dan koop ik zelf wel goed beleg, ik ben er 4 keer per week en mijn nichtje 1 keer dan beleggen we haar brood daar gewoon mee.
Dat viel op, bij de dochter van een andere bewoner die niet bij ontbijt of lunch aanwezig is en bij de kapster en bij degene die over de catering gaat en daar kreeg ik het verhaal dat de verpleegkundigen zelf kunnen aangeven wat ze mee willen krijgen naar boven voor de koelkast van de pg.
In die koelkast lopen de muizen met spandoeken overigens.
De verantwoordelijke van de catering ging praten met de eerst verantwoordelijke verpleegkundige en die kwam later weer met mij praten en vertellen dat het lastig was omdat ze niet zoveel in de koelkast op de pg mogen bewaren.
Het zou toch eenvoudig op te lossen moeten zijn niet ? Laat de catering beneden gewoon die 5 ontbijtjes en lunches maken met dezelfde goede producten als beneden. Waarom worden er voor de bewoners die beneden eten omeletjes gebakken en voor de 6 kwetsbare bewoners boven, die nog maar weinig eten niet.
Juist deze mensen eten heel weinig dus wat ze eten moet rijk zijn aan voedingsstoffen.
Wist je dat veel demente ouderen ondervoed zijn, ondanks dat ze wel wat eten ? Om de simpele reden dat ze de verkeerde dingen te eten krijgen?
Reacties
Een reactie posten