Even voorstellen

Hai !
Daar ben ik dan. Al een tijdje denk ik erover om een blog te beginnen over het mantelzorgen voor mijn moeder.
Ik blog al een paar jaar met tussenpozen over mijn consuminder vorderingen en ik hou erg van schrijven. En ik ondersteun mijn moeder al jaren met steeds meer zaken, het begon ooit met het invullen van haar belastingaangifte. In die tijd,  zo'n 25 jaar geleden, was mijn moeder geheel zelfstandig maar de belasting deed een consulent voor haar. Ik kon dat beter en voor niks dus toen hebben we samen besloten dat ik het voortaan zou doen.
Maar met het groeien der jaren groeide ook mijn aandeel in het ondersteunen van mijn moeder, dat ging ongemerkt en met liefde. Zij heeft mij en mijn zus ook altijd geholpen waar ze kon, dus is dit voor mij de normaalste zaak van de wereld.

Groot was mijn verdriet toen ik een jaar of 4 tot 5 geleden constateerde dat mijn moeder echt achteruit ging en dat ze het  monster Alzheimer wat ook haar twee oudere zussen getroffen had niet zou gaan ontlopen.

Op dat moment woonde mijn moeder zelfstandig in een eensgezinswoning die ze in 2008 nieuw was betrokken. Gelukkig was die woning op amper 200 meter bij mijn huis vandaan dus ik kon heel goed een oog in het zeil houden, als er iets was dan kon ik zo inspringen.

Op de dag voor haar 77ste verjaardag is mijn moeder echter gevallen in haar huis, in de keuken. Iedereen was naar zijn of haar werk, wij, de buren. Het was een geluk dat de hulp zou komen poetsen voor haar verjaardag en die heeft haar na 6 uur gevonden.

De ambulance werd gebeld en wij, daarna ging overigens alles mis wat er mis kon gaan maar daar vertel ik in een volgend blog een keer over.

Mijn moeder mocht zegge en schrijven één nacht in het ziekenhuis blijven met haar gebroken pols en een delier en toen kreeg ik haar mee naar huis. In haar eigen huis kon ze natuurlijk niet alleen blijven dus namen we mijn moeder bij ons in huis. Daar is ze ruim twee weken geweest, omdat de breuk in haar pols was verschoven in het gips is ze tussendoor nog geopereerd. En deze keer kreeg ik haar 1.5 uur na de operatie met haar geopereerde pols in een drukverbandje mee naar huis. Ze had een blokverdoving in haar arm gekregen en een lichte roes en wederom een delier.

Het was een hel en niemand hielp. Mijn moeder was dag en nacht wakker en aggressief en in de war en beschadigde natuurlijk die geopereerde pols. De huisarts die 100 meter van mijn huis praktijk heeft belde niet en kwam al helemaal niet langs ook niet na verscheidene hulpverzoeken, de GGZ deed niks, van de zorg hoefde ik niets te verwachten.

Via een informatieformulier op een website van een zorginstelling heb ik toen een poging gedaan om hulp te krijgen en ik ben die dame nog steeds dankbaar. Mijn moeder mocht naar een observatieafdeling van een verpleeghuis wat niet heel erg in de buurt was maar aan te rijden in 20 minuten. Daar werd in 3 maanden observatie en een heel klein beetje revalidatie geconstateerd dat mijn moeder Alzheimer had en ze kreeg een indicatie wonen met verblijf 5.

In de drie maanden had ik me georienteerd op verpleeghuizen in de buurt en het maakte me heel verdrietig. Nachten heb ik gehuild om wat het aanbod is. Alles is eenheidsworst. Piepkleine kamertjes met gedeeld sanitair, als je geluk hebt hoef je maar met één andere patient te delen maar veelal zijn er ook afdelings wc's en badkamers. In het verpleeghuis waar mijn moeder ter observatie zat waren de wc annex badkamers altijd vies, lag er geen vieze luier dan zat de boel wel onder.

En mijn moeder was / is zich nog heel bewust van haar omgeving, hoe vertel je iemand die uit een drie etage tellend huis komt dat haar leven gereduceerd wordt tot een kamertje van 2 bij 2,5 meter en een gedeelde douche en wc ?

Dat hebben we niet gedaan, we hebben uiteindelijk gekozen voor een particulier verpleeghuis als overbrugging tot er plek is in het huis in het dorp in de buurt wat wel heel fijn en mooi is.

In het overbruggings verpleeghuis woont mijn moeder nu al bijna 2 jaar en voor zover dat mogelijk is heeft ze het daar naar haar zin.

Mijn moeder wil deze ziekte namelijk niet en wil het liefste dood, maar we proberen er van te maken wat we kunnen samen.

Wat ik de komende periode wil doen is:

-jullie meenemen in wat ik zo met mijn moeder meemaak

- een beetje een beeld schetsen van de moeder waar ik zo verschikkelijk trots op ben en van hou. Iedereen wordt gevormd door de dingen die we in ons leven meemaken dus daar wil ik wat over vertellen.

- vertellen over waar ik al mantelzorgend tegenaan loop in regelingen, zorg, contacten met de zorgverleners, verzekering etc

- ga ik op zoektocht naar wat er nu eigenlijk geregeld is voor mantelzorgers, mantelzorgen is een term die de overheid vaak en graag bezigt maar hoe worden wij daarin geholpen

- hoe combineer je mantelzorg met je werk, studie en hou je er ook nog een beetje een sociaal leven op na

-ik wil vooral mijn moeder kwaliteit van leven geven en doe dus graag leuke dingen met haar, die activiteiten wijzigen mee met de fases die mijn moeder doormaakt

- hoe ik omga met het verdriet om de ziekte van mijn moeder

- en dan bedenk ik later vast nog meer...

Ik zou heel graag in contact willen komen met andere mantelzorgers, om ervaringen te delen en informatie uit te wisselen.